Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2012

ΤΟ ΞΥΛΟ ΔΕΝ ΒΓΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΣΧΕΔΟΝ ΠΟΤΕ ΓΙΑ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΙΝΕΜΑ ΤΟΥ 60



( φωτο από το προσωπικό αρχείο του Μ. Καφαντάρη )

Ένα από τα μεγάλα θέματα του Ελληνικου κινηματογραφου τουλαχιστον μεχρι τα τελη της δεκαετιας του 60, οσο και να μην ακουγεται αρκετά σοβαρό ηταν σύμφωνα με τη γνωμη του συνόλου σχεδον των ανθρωπων που δουλεψαν πισω απο τις καμερες η ελλειψη αληθοφανιας στις σκηνές "ξύλου" ή άλλων μορφών δραστικης αντιπαράθεσης οπως για παραδειγμα οι σκηνες ξιφομαχιας ( που χρησιμοποιηθηκαν κυριως και σχετικα σπανια σε ταινιες με θεματολογια
 απο το '21 και το Βυζάντιο) . Τοσο το στησιμο απο πλευρας ηθοποιων οσο και οι οδηγιες που επαιρναν στην καλυτερη περιπτωση και οταν η παραγωγη ηταν προσεκτικη, παρεπεμπαν σε ενα στυλιζαρισμενο "θεατρικο" στυλ ξενων ταινιων της δεκαετιας 1939 - 1949 που ειχε αρχισει να ξεπερνιεται σταδιακα τα επόμενα χρονια με κινησεις πιο ρεαλιστικες και λογικες ( Αν ο Ερολ Φλιν ξιφομαχουσε σε αληθινη μαχη με αληθινο σπαθι με τον τροπο και κυριως με την ταχυτητα που εμφανιζεται να ξιφομαχει στις ταινιες του θα ειχε πεθανει απο εξαντληση πριν τελειωσει η μονομαχια ) .
Στον ελληνικο κινηματογραφο το αποτελεσμα λειτουργουσε συνήθως εις βάρος του καλλιτεχνικου συνόλου της ταινιας.
( Ακόμα και μετα, στη δεκαετια του 70 ας θυμηθουμε την ταινία "Παπαφλεσσας" που αρκετές εξαιρετικές στιγμές στις ερμηνειες των συντελεστών, σχεδόν ακυρώνονται όταν φτάνουμε στις σκηνές μαχης και στα κοντινά πλάνα ξιφομαχιας γιατι εκτελουν τις κινήσεις πρόχειρα και παιδικά.

ΠΡΟΣΕΧΩΣ (μεσα απο την οπτικοποιηση συγκεκριμενης σκηνης) θα δουμε πως σκοπευαν οι σεναριογραφοι του "ΤΕΛΗ ΣΤΕΦΑΝΗ" να καυτηριάσουν το συγκεκριμενο προβλημα του ελλ κινηματογραφου αλλά και πως προσπαθησαν να το προσαρμόσουν στο μυστικο τους σεναριο στα μέσα της δεκαετιας του 60

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου